Op zoek naar Zonlicht (4): Loslaten

Janny zit weer achter de computer. Vandaag heeft ze weer een Skype sessie met Sabrina. Haar moodboard ligt naast haar. Daar verschijnt Sabrina al op het scherm. Sabrina begroet haar met een grote glimlach en vraagt hoe het gaat. Janny vertelt dat ze met veel plezier haar moodboard heeft gemaakt. Ze heeft besloten om te gaan plakken en knippen op een leuke gekleurde ondergrond van karton. Ze laat het resultaat zien aan Sabrina. Sabrina vindt haar moodboard echt superleuk. Een lekker frisse gele ondergrond met vrolijke plaatjes erop waarop liefde, fitheid en een uitje naar een attractiepark met de kinderen en een dagje sauna is uitgebeeld. ‘Wat goed van je’. Zegt Sabrina met een grote lach. ‘Dit ziet er echt goed uit en wat heb je die randen leuk versiert, zeg’! Janny vertelt dat dit een idee is van de kinderen. Toen ze haar moodboard in de keuken op de koelkast zagen hangen vonden de kinderen het wat kaal en stelde ze voor dat ze er wat bij zou gaan tekenen, kleuren en wat glinsters erop plakken. De kinderen wilde zelf ook een moodboard maken en zijn samen met haar aan de slag gegaan. De speelgoedtijdschriften zijn goed doorgespit en hun moodboard is net een reclamebord maar het mag de lol niet bederven. Ze hebben het leuk gehad.

Janny zegt dat ze het wel moeilijk heeft gehad toen Juul op haar moodboard een tekening van papa en mama hand in hand tekende. Ze verlangt erg naar haar vader en naar samen met elkaar een gezin zijn. Natuurlijk heb ik haar uitgelegd dat dit momenteel niet kan maar dat Jan over een poosje een paar weken naar huis komt op vakantie. Dat ze nog even geduld moest hebben. De kinderen verwachten dan dat alles koek en ei is tussen ons. Hoe moet ik daar nu mee omgaan? Het doet nog steeds pijn dat Jan me zomaar alleen liet toen ik ziek was en ik begrijp best dat hij zijn werk niet op het spel kan zetten en dat hij een goed inkomen heeft maar je vrouw gaat toch boven alles. Het geeft me steeds het gevoel dat ik in de steek ben gelaten en ik kan daar moeilijk mee omgaan. Soms lig ik nachts wakker en weet ik gewoon niet meer wat ik nog tegen hem moet zeggen. Als ik hem aan de telefoon heb dan lijken we wel vreemden. Nu was Jan nooit zo’n prater maar nu is het helemaal moeilijk. Als ik er iets over zeg dan blijft hij stil en zegt hij dat het niet anders is. ‘Daar kan ik toch niks mee’? roept Janny nu wanhopig.

Sabrina kijkt naar Janny en vraagt: ‘Hou je nog van hem?’ Janny denkt na. Houdt ze nog van Jan? Ze twijfelt. Ze heeft altijd veel van hem gehouden en ze mist hem in huis. Als ze de foto’s ziet van het trouwen en van Jan met de kinderen dan schiet ze vol. Het is die Jan die ze mist. De vrolijke, gezellige man die haar maatje is. Niet die vreemde kille man in Amerika met wie ze bijna geen woord kan wisselen zonder dat er een discussie of stilzwijgen valt. Ze vertelt Sabrina wat ze denkt en Sabrina kijkt haar aan en vraagt: ‘Hoe komt het dat jouw gezellige Jan in een kille Jan is veranderd?’ Janny peinst, net nadat ze in het ziekenhuis was opgenomen was Jan nog heel lief en toen ze net thuis was ook. Daarna is het eigenlijk begonnen. De ruzie omdat hij weer terug moest naar Amerika en alle verwijten. De verwijten werden steeds erger en erger en ging zelfs terug tot sokken die niet in de wasmand werden gegooid en ruzie om bijna alle kleine dingen die je maar bedenken kunt. Eigenlijk is de ruzie en het feit dat ze zo weinig kon hebben toen de oorzaak van alles. Nadat ze dit aan Sabrina heeft verteld kijkt Sabrina haar aan en zegt; ‘Je kan alles nog veranderen als je wilt als je jezelf en de ander maar wilt vergeven. ‘Mezelf vergeven? Vraagt Janny. Sabrina vertelt dat het heel belangrijk is om jezelf te vergeven voor de dingen die je graag anders zou hebben gedaan. Dat je daarvan lessen leert en het heel belangrijk is die les te

zien zodat je verder kan. Ze vraagt aan Janny haar ogen dicht te doen en terug te gaan naar het moment dat ze zich zo in de steek gelaten voelde. Janny doet haar ogen dicht en is onmiddellijk in het gevoel van angst en verlating. Sabrina vertelt haar dat ze het kind, dat zij zelf is, dat zich zo angst en verlaten voelt in haar armen moet nemen en vertellen dat het lief is en dat veilig is en dat er veel van gehouden wordt. Janny doet wat Sabrina zegt en er bungelen wat tranen over haar wangen. Ze kijkt naar zichzelf als een kind en ze ziet hoe het kind geniet van haar omarming. Heel langzaam ontspant het kind, dat ze is, in haar armen en ze voelt hoe de hardheid loslaat. De liefde stroomt heen en weer en ze voelt zichzelf warm worden. Sabrina is stil en laat Janny haar proces doormaken. Ze wacht tot Janny haar ogen opendoet. Janny kijkt Sabrina aan met tranen in haar ogen. Ze pakt een zakdoek uit haar zak en droogt haar tranen. ‘Gaat het? Vraagt Sabrina. Het is altijd een heel intens moment’. Janny knikt en staat op om wat te drinken te halen in de keuken. Sabrina laat haar even haar moment.

Als Janny weer terugkomt zit Sabina te schrijven in haar notitieblok. Janny ziet er al weer wat beter uit. Haar ogen staan weer helder en nieuwsgierig gaat ze zitten. Sabrina laat haar een tekening zien. Janny moet goed kijken. Er staan diverse ballonnen op de tekening. Sabrina zegt: ‘Welke emoties van jou en Jan zou je willen loslaten. Wat zit je het meeste dwars. Denk aan boosheid, angst, schrijf op in elke ballon apart wat je kwijt wilt. Pak een papier en een pen en teken uit’.

Janny gaat aan de slag. Het valt nog niet mee. Boosheid, angst dat weet ze wel maar de rest? Ze denkt na. Sabrina ziet dat ze het moeilijk vindt en zegt: ‘We kunnen alvast met die twee beginnen. Dan doe je de rest later als je alleen bent. Het mag ook alleen in gedachten zonder het op te schrijven maar vaak helpt het om het ook even te zien op papier. Doe je ogen dicht en pak de ballon vast van je boosheid. Welke kleur heeft het? Zie de kleur of geef het een kleur dat maakt niet uit. Janny geeft het de kleur rood. Sabrina gaat verder. Kijk naar de gedachte, wil je ze loslaten? Wat heb je ervan geleerd? Welk deel wil je houden en welke wil je kwijt? Blaas nu denkbeeldig alle emoties die je kwijt wilt in gedachten in die ballon. Blaas de ballon groter en groter en vul ze met alles wat je weg wilt hebben. Met elke ademteug blaas je de ballon verder op. Geef maar aan wanneer je klaar bent en de ballon voldoende is gevuld. Sabrina wacht zodat Janny deze opdracht kan uitvoeren en tot Janny knikt dat ze klaar is. Als alle emoties die je kwijt wilt in de ballon zijn gestopt. Dan bindt je hem dicht met een knoop aan het einde en doe je er een touwtje aan vast. Janny doet in gedachten wat Sabrina zegt. Als je wilt en je bent er klaar voor dan laat je het touwtje langzaam vieren. De ballon gaat al wat omhoog, kijkt ernaar. Laat alles even op je inwerken. De emoties die je kwijt wilt zijn nu van je af. Zie ze op een afstand en kijk naar de ballon zonder de emotie over de dingen die je erin hebt gestopt. Wat heb je ervan geleerd van de emoties en situaties? Welke positieve dingen zijn er voortgekomen uit de situatie? Dit mag je gewoon bij je houden. Geef de positieve ervaringen die eruit voort zijn gekomen een plekje in je gedachten. Creëer er een plekje voor. Denk aan een mooi doosje of een kast.

Zodra je klaar bent met het opbergen van je positieve ervaring keer je terug naar de ballon met je gedachte om al de gedachten die je kwijt wilt van boosheid los te laten. Dan laat je het touwtje los en zie je jouw ballon met negatieve gedachten van je af drijven de lucht in. Steeds verder en verder. Net zolang tot je het niet meer kan zien. Dit kan je doen met alle negatieve gedachten die je hebt en los wilt laten. Het wil niet zeggen dan de gedachten eraan er niet meer is, maar de pijn die daarbij hoort die wordt op die manier steeds minder

en gaat weg. Op den duur kan je er gewoon zonder emotie naar kijken als een ervaring die er is geweest en waar je wat van hebt geleerd. Dit doe je met alle emotie die je los wilt laten. Schrijf het op en doe de oefening met elke emotie apart. Voel je te veel pijn, troost dan het kleine meisje in je en start weer opnieuw. Sabrina geeft Janny een virtuele knuffel.

Werkopdracht 4 Vergeven.

Doe deze opdracht niet alleen maar met iemand die je vertrouwt!
Als je emoties ervaart dan is de ander er om je verder te helpen of om je te steunen als je verdriet hebt.

Ga net als Janny zitten samen met iemand en ga in gedachten naar je innerlijke kind. Het kind dat het zo moeilijk heeft. Dat kind dat ben jij. Jij hebt het moeilijk en je gaat jezelf troosten.
Geef dat kind in je alle liefde die je hebt en knuffel het flink. Zegt tegen het kind dat het lief is en geliefd en dat het er mag zijn. Blijf zolang bij het kind in gedachten als dat je nodig hebt om het te troosten.

Teken daarna de ballonnen en vul in wat je aan emotie kwijt wilt.
Voer daarna de opdracht uit zoals Janny dat heeft gedaan. Laat de ballonnen langzaam los en zie de emotie van de situatie wegdrijven.
Deel je ervaring op ons forum. Dit forum is besloten en dus niet voor iedereen toegankelijk. Je kan er dus gerust wat delen.


Lieve groet,
Sylvia


* GA VOOR HET BESTE IN JEZELF *

Like mijn Facebook pagina: https://www.facebook.com/Counsellingdejong.nl/

Mijn website: www.counsellingdejong.nl


Wil je een gratis kennismaking gesprek?

Neem hier contact op !